DFT

Okienkowanie niweluje przeciek widma transformaty poprzez ograniczenie amplitudy listków bocznych funkcji sinc sin(x)/x. Robi się to przez wymuszenie na wartości wejściowego ciągu, zarówno na początku, jak i na końcu przedziału próbkowania, ażeby bez problemu dążył do jednej wspólnej wartości. Istnieje wiele różnorakich funkcji okienek, które posiadają swoje osobiste plusy i minusy. Wybór określonego okienka uzależniony jest od jego wykorzystania, ale niezależnie od tego, które okno będzie wyselekcjonowane, zawsze niweluje się przeciek objawiający się w wartościach wyjściowych transformaty, porównując z przeciekiem występującym dla okna prostokątnego. Okienka Bartletta, Hamminga i Hanninga posiadają dużo większe tłumienie listków bocznych, ale szerokość ich listków zasadniczych jest dużo większa, niż dla okna prostokątnego. Im szerszy listek zasadniczy, tym mniejsza jest rozdzielczość DFT. Maksymalne wygłuszenie w paśmie nieprzepustowym ma okno Blackmana-Harrisa, ale ma dodatkowo jedną z największych szerokości listka zasadniczego. Całościowo można dojrzeć, że im większe wyciszenie listków pobocznych, tym szerszy staje się listek główny. Selekcja okienka stanowi kompromis pomiędzy szerokością listka pobocznego, tłumieniem w paśmie zaporowym oraz szybkością wygłuszenia listków pobocznych wraz ze wzrostem częstotliwości. Okienko Kaisera ma zmienny - dobroć, dająca możliwość w pewnym zakresie zdobyć pewnien kompromis.