Ciała dwójłomne, to takie, którego parametry optyczne uzależnione są od kąta propagacji fali świetlnej. Światło padając na ośrodek dwójłomny rozszczepia się na określone fale własne, które odróżniają się wzajemnie ortogonalnymi pozycjami polaryzacji. Jeśli rozszczepią się fale o kształcie elipsy, to ciało nazywa się ośrodkiem eliptycznie dwójłomnym. Specyficznym przypadkiem dwójłomności na sposób eliptyczny jest dwójłomność na sposób kołowy. Ciała z ową dwójłomnością nazywane są ciałami optycznie aktywnymi. Jeśli fala trafiająca na taki ośrodek jest spolaryzowana liniowo, czyli posiada on kierunek polaryzacji, to występuje skręcenie kierunku polaryzacji. Dwójłomność w sposób kołowy ośrodka jednolitego można wywołać przez wytworzenie w nim strumienia indukcyjnego (efekt Faradaya). Na długości l ciała położonego w strumieniu magnetycznym ma miejsce wymuszone wzajemne przesuniecie fazowe o wartość kąta, w sposób kołowy spolaryzowanych fal własnych. Powoduje to wzrost azymutu położenia polaryzacji fali wychodzącej w stosunku do azymutu fali pierwotnej o kąt skręcenia G=g/2. Jeżeli już fala rozchodzi się po linii indukcji magnetycznej, to obowiązuje zależność: G=VdB. W efekcie Zeemana obserwuje się oddzielenie linii spektralnych źródła światła w ciele zamieszczonym w polu magnetycznym na składowe o różnych częstotliwościach.